بررسي نقش رسانه‌هاي جمعي(با تاکيد بر تلويزيون) در الگوپذيري و رفتار کودکان بصورت word قابل ویرایش در 178 صفحه

 

پيشگفتار:1

مقدمه:3

فصل اول : مباني نظري تحقيق.. 7

بيان مساله واهميت موضوع تحقيق:8

اهداف تحقيق:12

فرضيات تحقيق:13

روش تحقيق:13

فصل دوم: رسانه چيست و چه توانايي‌هايي دارد؟. 14

ارتباط جمعي- تاريخچه رسانه‌هاي جمعي.. 15

كاركرد رسانه‌هاي جمعي.. 21

وظيفه رسانه چيست؟. 28

قدرت تأثير رسانه‌هاي جمعي.. 29

فصل سوم: جهان جديد تلويزيون.. 33

يك كودك چه وقت استفاده از تلويزيون را شروع مي‌كند؟. 34

كودك چه مقدار وقت صرف تلويزيون مي‌كند؟. 41

چه كساني بيننده پروپا قرص هستند؟. 46

توضيحي درباره ساير رسانه‌ها49

استفاده كودكان از رسانه‌ها در سنين مختلف:50

كودكان چه چيزهايي را مي‌بينند؟. 52

برخي معيارهاي پيش بيني سليقه كودكان در مورد تلويزيون.. 56

كودكان درباره تلويزيون چگونه فكر مي‌كنند؟. 60

وجهه تلويزيون :61

آيا تلويزيون در نظر کودکان شگفت انگيز است؟. 63

بچه‌ها دوست دارند شاهد چه تغييراتي در تلويزيون باشند ؟. 64

والدين دوست دارند شاهد چه تغييراتي باشند ؟. 66

چرا کودک از تلويزيون استفاده مي‌کند؟. 68

عملکرد تلويزيون:75

چرا ما داراي رسانه‌هاي جمعي هستيم ؟. 77

نيازهاي ويژه کودکان که تلويزيون آنها را برآورده مي‌کند ، کدامند ؟. 79

محتواي خيال:81

محتواي واقعيت.. 82

تلويزيون به عنوان خيال. 83

آيا تلويزيون مانعي بر سرا راه مسائل زندگي است؟. 85

تلويزيون به عنوان واقعيت.. 86

دو جهان.. 89

اهميت خيال. 91

فصل چهارم: يادگيري از تلويزيون.. 92

چگونگي يادگيري از تلويزيون.. 93

موارد يادگيري اتفاقي.. 95

ميزان هوش و رفتار كودك در ارتباط با برنامه‌هاي تلويزيون.. 100

چه آموزشي را بايد انتظار داشته باشيم؟. 103

تلويزيون در مدرسه. 108

چگونگي اكتساب در كودكان.. 113

مقايسه. 115

فصل پنجم: تاثيرات جسمي و رواني تلويزيون بر كودكان.. 119

الگوي تأثير- رسانه:120

تلويزيون به كودكان چه مي‌دهد؟. 120

الگوي تأثير- كودك.. 127

الگوي تأثير- تعامل. 130

ديگر ويژگيهاي تعامل. 133

اثرات فيزيكي تلويزيون بر كودكان.. 135

آيا تلويزيون بر بينايي كودكان اثر بدي دارد؟. 136

آيا تلويزيون كودكان را خواب آلود و خسته به مدرسه مي‌فرستد؟. 137

اثرات عاطفي تلويزيون بركودكان.. 138

اثرات شناختي تلويزيون بر كودكان.. 141

آيا تلويزيون حاوي تصوير غير دقيقي از زندگي بزرگسالان است؟. 141

آيا تلويزيون موجب بزرگسالي زود رس ميشود ؟. 143

اثرات رفتاري.. 145

آيا تلويزيون كودكان را منفعل مي‌كند؟. 147

آيا خشونت ارائه شده در تلويزيون، آموزش خشونت مي‌دهد؟. 153

نتيجه گيري :157

پيامدهاي منفي تلويزيون:157

فصل ششم: اينترنت رسانه جديد قرن بيستم. 160

اينترنت چيست؟. 162

فوايد اينترنت براي كودكان:163

خطرات اينترنت :164

سودجويان از اينترنت براي به دام انداختن كودكان استفاده می‌كنند:164

مطالب نامناسب و غير مجاز در اينترنت :164

ارتكاب جرايم: بمبها، مواد مخدر، دزدي و شخصيتهاي غير واقعي.. 164

تهاجم به حريم خصوصي :165

چگونگي اجتناب و كاهش خطراتي كه كودكان در ايترنت با آن مواجهند:165

نتيجه گيري و آزمون فرضيات:166

منابع مآخذ:170

 

 

چنانکه که قبلاً نيز اشاره کرديم، کودک تا شانزده سالگي، همان قدر از وقت خود را به معلم و مدرسه اختصاص می‌دهد که صرف تماشاي بازيگران و مجريان تلويزيون می‌كند، تلويزيون، تنها نسبت به آنچه کودک در مدرسه ياد می‌گيرد از اولويت دوم برخودار است. در حالي که در مورد يادگيري ناکافي کودک از تلويزيون می‌آموزد، تنها نسبت به آنچه کودک در مدرسه فرا می‌گيرد، نگرانيهايي ابراز شده است و در کنار آن در مورد تلويزيون نيز اين ترس وجود داشته است که شايد مطالبي که کودک ا زتلويزيون فرا می‌گيرد بيش از اندازه زياد و نادرست باشند.

 

در اين بخش از تحقيق به بررسي شواهد موجود در مورد آنچه که کودک از تلويزيون ياد مي‌گيرد، خواهيم پرداخت. ترديدي نيست که کودک از تلويزيون چيز ياد می‌گيرد. حداقل والديني که می‌بينند کودکانش گفتار و رفتار و اسامي را تکرار می‌کنند و چيزهايي را درخواست می‌کنند که همه آنها را از طريق تلويزيون تجربه کرده اند، در يادگيري کودک از تلويزيون شکي ندارند. اما اگر چه اثبات کردن يادگيري کودک از تلويزيون ضروري به نظر نمي رسد، مع ذلک مطرح کردن برخي از شرايطي که تحت آن شرايط يادگيري از تلويزيون انجام می‌شود بسيار حايز اهميت است و اين همان مطلبي است که در صفحه‌هاي بعدي به آن خواهيم پرداخت.

 

 

 

چگونگي يادگيري از تلويزيون

 

همان گونه که ذکر شد، اغلب يادگيري کودک از تلويزيون اتفاقي است. در اينجا مقصود، آن شکل از يادگيري است که به هنگام تماشاي تلويزيون با هدف سرگرمي صورت می‌گيرد و بيننده بي آنکه در پي کسب معلوماتي باشد، مطالب يا اطلاعاتي را خود بخود مي‌آموزد. در عمل، کودک هميشه به منظور سرگرمي از تلويزيون استفاده می‌کند. بي شک کودک با رسانه‌هاي جمعي به عنوان محلملهايي براي تفريح آشنا می‌شود تا برايش قصه بگويند، او را بخندانند و يا مجري يا بازيگر مورد علاقه اش را نشان بدهند.

 

مراجعه هدفمند به رسانه‌ها براي کسب اطلاعات مفيد کاري است که عمدتاً در مدارس آموخته می‌شود و کودکان به اين منظور بيشتر به رسانه‌هاي چاپي مراجعه می‌کنند تا رسانه‌هاي صوتي و تصويري.

 

فکر مراجعه آگاهانه به تلويزيون در منزل براي کسب اطلاعات، رفتار نسبتاً غيرمعمول است که دير آموخته می‌شود و به احتمال زياد به درصد کمي از کودکان منحصر می‌شود که بنابر مطالب فصل پيش، جويندگان فعال واقعيت هستند. اينها افرادي هستند که براي تماشاي يک کنفرانس مطبوعاتي يا ديدن يک برنامه آموزشي در مورد چگونگي انجام کاري به تلويزيون مراجعه می‌کنند. به هر حال تعداد اين گونه افراد در سالهاي اوليه تحصيل خيلي کم است. از ميان 111 برنامه اي که چنان مورد علاقه کودکان دوره ابتدايي سانفرانسيسکو قرار گرفته بود که حاضر بودند به طور مرتب آن را ببينند فقط 4 برنامه وجود داشت که محتواي آنها با توجه به هدف برنامه بيشتر جنبه اطلاعاتي داشت تا سرگرمي.

 

از اين رو ترديد نيست که بيشتر يادگيري کودک از تلويزيون در سنين پايين اغلب بايد يادگيري اتفاقي باشد و لذا لازم است برخي از شرايطي را که يادگيري اتفاقي ميسرمي کند، مورد بررسي قرار دهيم.

 

موارد يادگيري اتفاقي

 

شکي نيست که تهيه کننده يک برنامه تلويزيوني می‌تواند تا حدودي آنچه را که بايد از برنامه اش آموخته شود کنترل کند، زيرا کنترل آنچه که در برنامه گنجانده می‌شود در دست خود اوست. به عنوان مثال او اين امکان را دارد که به منظور برجسته کردن برخي افکار و مسائل موجود در برنامه آنها را مورد تأکيد قرار دهد و تکرار کند و يا با شخصيتهاي مورد علاقه بينندگان مرتبط کند. ليکن اغلب برنامه‌هاي کودکان بيش از آموزش، عمدتاً بر جلب توجه و سرگرم کردن آنها تأکيد دارند، بعلاوه کودکان به هيچ وجه مخاطبان بي اختياري نيستند. سليقه آنها در مورد برنامه‌هاي مختلف به طور قابل ملاحظه اي متفاوت است و حتي در حين تماشاي يک برنامه توجه آنها به چيزهاي کاملاً متفاوتي جلب می‌شود. چنانکه قبلاً نيزاشاره شده است، گوناگوني کودکان بيش از گوناگوني برنامه‌هاست.با توجه به اين شرايط، در يادگيري اتفاقي مفيدتر از همه آن است که توجه خود را بيشتر به سوي کودک معطوف کنيم. راستي، چه چيزي باعث می‌شود که کودکي به هنگام تماشاي موارد گوناگون در يک برنامه تلويزيوني، چيزي را به طور اتفاقي ياد بگيرد و چيزهاي ديگر را ياد نگيرد؟

 

بهتر است با چند تذکر روشن شروع کنيم. يادگيري اتفاقي کودک بستگي دارد به استعداد يادگيري او، نيازهاي وي آن لحظه و آنچه که او به آن توجه می‌کند. توانايي يادگيري اغلب بستگي به هوش دارد و در واقع يکي از راههاي سنجش هوش به شمار مي‌رود.کودکان باهوش از تلويزيون بيشتر ياد می‌گيرند. در واقع در شرايط مساوي، کودکان باهوش در کليه تجربه‌هاي يادگيري بيش از کودکان کم هوش تر چيز ياد می‌گيرند و در رده بالاي هر نوع معياري که نشانگر ميزان يادگيري از طريق تماشاي تلويزيون باشد قرار می‌گيرند.

 

پس با اين فرض که کودکان باهوشتر تقريباً از هر محتوايي چيزهاي بسياري ياد می‌گيرند، اجازه دهيد در زمينه توجه و نياز چند نکته راهنما را مطرح کنيم،نخست آنکه چنانچه مطلب و يا رفتاري براي كودكان تازگي داشته باشد، احتمال يادگيري وتوجه وي به آن بيشتر خواهد بود. ا. جي. برادبك گزارشي از تحقيق صورت گرفته در مورد يك فيلم‌هاپلانگ كاسيدي ارائه كرده است كه بر اساس آن اين فيلم باعث افزايش اطلاعات قابل توجهي در كودكان كم سن وسالتر شده بود در حالي كه ميزان ياديگري كودكان بزرگتر بسيار ناچيز بود.

 

ضمن تحقيقات بيشتر به اين نتيجه رسيدند كه علت اين امر تازگي داشتن فيلم براي كودكان كم سن ومعمولي بودن آن براي كودكان بزرگتر بوده است. كودكان بزرگتر اين گونه فيلمها رابارها ديده بودند و در نتيجه اين فيلمها توجه آنها را به خود جلب نكرد. اين امر تاثير آشنايي است. يك كودك هر چه با تلويزيون آشناتر شود دسته بندي مطالب رابيشتر ياد مي‌گيرد.او مطالب آشنا را به موقع تشخيص مي‌دهد و الگويي ازانتظارات براي خود به وجود مي‌آورد كه وي را از توجه بيش از اندازه به مطالب آشنا باز مي‌دارد. اما مطالب جديد را چنانچه زياد ناآشنا و يا نامربوط به وي نباشند براي ذخيره در حافظه بر مي‌گزيند.

 

بر اساس اصل آشنايي بايد انتظار داشته باشيم كه بيشترين يادگيري از تلويزيون در سالهاي اوليه استفاده كودك از آن صورت گيرد. مي‌توان گفت كه سنين تا هشت سالگي سنيني هستند كه در آن تلويزيون با كمترين ميزان رقابت روبروست. لوح ضمير كودك نسبتا پاك است وتقريبا هر تجربه اي براي وي تازگي دارد و از اين رو در ذهن وي جذب و ثبت مي‌شود. چنانكه همه مي‌دانيم تلويزيون از قدرت فوق العاده اي در جلب توجه كودكان برخوردار است. پس از شروع دوره دبستان تلويزيون از نظر جلب توجه و علاقه كودكان با رقابت بيشتري روبروست. اما در آن دوراني كه كودك هنوز خواندن را ياد نگرفته است و ديدگاه اوهنوز محدود و كنجكاوي اش بدون حد و مرز است يعني هنگامي كه تقريبا هر چيزي وراي محدوده خانه ومحفل كوچك خانواده براي او تازدگي دارد، تلويزيون از فرصت منحصر به فردي براي انتقال اطلاعات و پرورش مهارتهاي كلامي در وي برخوردار است.