فروشگاه محصولات دانلودی نخبگان

لازمه­ي گسترش و ترویج علم، انتشار آن است. یكی از روش­هاي ارائه­ي یافته­هاي پژوهشی، انتشار آنها در مجله­هاي علمی معتبرسراسر دنیا است. کیفیت نشریه­ي منتشر کننده، تأثیر بسزایی در کیفیت برونداد علمی یك پژوهشگر می­تواند داشته باشد. همچنین پژوهشگران با انتشار نتایج پژوهشی خود در مجله­هاي با کیفیت بالاتر احتمال بیشتري براي کسب شهرت یا بودجه­ي تحقیقاتی خواهند داشت(زرگرو همکاران،1398).

در سال­های اخیر نگرانی­های زیادی در مورد قابلیت اطمینان نشریات علمی در هر دو علوم طبیعی و اجتماعی مطرح شده است .این نگرانی ها و درک یک بحران تکرارپذیری باعث شده است که مجله مشهور علمی Nature به انجام یک نظرسنجی آنلاین بپردازد و از 1،576 محقق درباره دیدگاه های خود در مورد تکرارپذیری در تحقیقات استفاده کند (بیکر[1] [2016]). کمی بیش از نیمی از پاسخ دهندگان قبول دارند که یک "بحران معنادار" وجود دارد ، و بیش از 38٪ بیان کردند که شاهد "یک بحران جزئی" هستند. بیش از 70 درصد محققان گزارش داده اند برای تکرار یک مطالعه دیگر تلاش کرده و شکست خورده اند.در علم به‌طور کلی تا وقتی پژوهشگران مختلف پدیده‌ای را مکرراً مشاهده و تأیید نکنند، آن پدیده اثبات شده تلقی نمی‌شود. بنابراین، مهمترین انتقاد در این زمینه این بوده که فراروانشناسی هنوز نتوانسته است در خصوص صحت پدیده‌های فراروانی حتی یک مدرک معتبر ارائه دهد که سایر پژوهشگران بتوانند آن را تکرار کنند. حتی پژوهشگر واحدی که افراد معینی را چند بار آزمایش می‌کند ممکن است در یک مورد نتایج آماری معنی‌داری به‌دست آورد اما در موارد دیگر موفق نباشد( لوزی و همکاران[2]،2020).

با توجه به دغدغه­های مشابه، پژوهشگران حسابداری نسبت به فراوانی، علل و عواقب نتایج تحقیقات تکرار ناپذیر منتشر شده در مجلات حسابداری علاقمند شده و بر این باورهستند که یافته­های به دو دلیل حائز اهمیت می­باشند: نخست آنکه پژوهشگران حسابداری، از پاسخ به این سوال آگاه نیستند که آیا عدم بازآفرینی یا تکرارناپذیری در ادبیات حسابداری امری متداول است یا خیر. بنابراین، نظرسنجی از باورهای پژوهشگران، بهترین گزینه می­تواند جهت آگاهی آنها باشد. دوم آنکه، برداشت­ها احتمالاً فی نفسه مهم هستند. پژوهشگران حسابداری می­توانند تاثیر بالقوه­ای بر نگرش­ها، انگیزه­ها و رفتار در حرفه مربوطه داشته باشند. جالب توجه آنکه، کمرر و همکاران [3](۲۰۱۸) دریافتند که باورهای همتایان نسبت به تکرارپذیری ارتباط قوی با تکرارپذیری واقعی داشته که نشان می دهد جامعه تحقیقاتی می تواند (همراه باخطا) پیش بینی کند که احتمالاً تکرار می شوند.

از مهم‌ترین مشخصه‌های یک پژوهش علمی معتبر می‌توان به شفافیت روش و قابلیت تکرارپذیری نتایج، اشاره کرد. یعنی پژوهشگرانی که مهارت‌ها و توانایی‌های مشابهی داشته باشند بتوانند به نتایج مشابهی دست یابند. در یک نظرسنجی‌ که توسط نشریه‌ی نیچر انجام شد، سوال‌هایی درمورد بحران تکرارپذیری از حدود ۱۶۰۰ پژوهشگر در حوزه‌های مختلف پرسیده شد. نیمی از پاسخ‌دهندگان معتقد به وجود بحران جدی تکرارپذیری در علوم بودند. ۴۰٪ دیگر معتقد به وجود بحران خفیف تکرارپذیری بودند. فقط ۱۰٪ آنها مطلع نبودند یا معتقد بودند چنین بحرانی وجود ندارد( لوزی و همکاران^[4]،2020).

وقتی از آنها درباره‌ی دلایل ایجاد این بحران پرسیده شد، اکثر آنها معتقد بودند که فشار برای انتشار سریع نتیجه‌ی پژوهش و همین‌طور گزارش انتخابی، از عواملی هستند که پژوهشگران با آنها همیشه مواجه هستند. افزایش رقابت برای دریافت فرصت‌ها و موقعیت‌های دانشگاهی و روند دست‌و‌پاگیر اداری و اجرایی، پژوهشگران را در وضعیت کمبود وقت و منابع دائمی که بتوانند از آنها استفاده کنند قرار داده است. اما بخشی از این بحران نیز به ایرادهای موجود در برخی روش‌های مرسوم در طراحی تجربه‌ها مربوط می‌شود. به‌عنوان مثال اگر به روش متداول «آزمایش تصادفی کنترل‌شده» که کاربرد گسترده‌ای در کارآزمایی‌های بالینی دارد، توجه کنیم؛ در این روش، داوطلبان به صورت تصادفی به دو یا چند گروه تقسیم می‌شوند: گروه اول تحت درمان مورد آزمایش قرار می‌گیرند (گروه تحت آزمایش) و گروه دوم تحت درمان قرار نمی‌گیرند ولی وضعیت آن‌ها جهت مقایسه زیر نظر گرفته می‌شود (گروه کنترل). در نهایت، نتایج گروه تحت آزمایش و گروه کنترل با هم مقایسه می‌شوند و روابط علت و معلولی بین درمان و پاسخ به آن بررسی می‌شوند( لوزی و همکاران ،2020).

فرض بنیادینی که صحت این روش را تضمین می‌کند این است که دو گروه باید به گونه‌ای انتخاب شوند که قابل مقایسه باشند یعنی نوع و پراکندگی خصوصیت‌های اعضای آنها با یکدیگر قابل مقایسه باشد؛ حداقل تا جایی که به پیش‌زمینه‌ها و عواملی که می‌توانند روی نتیجه‌ی کارآزمایی تاثیر بگذارند مربوط می‌شود. واضح است که در حوزه‌های مربوط به انسان و جامعه این کار دشوار و تقریبا ناممکن است، چرا که سوابق و خصوصیت‌های افراد منحصر به فرد است و تعداد عواملی که می‌توانند روی نتیجه‌ی کارآزمایی تاثیر بگذارند بسیار زیاد است. بنابراین محققان چاره‌ای جز ساده‌سازی و چشم‌پوشی از بخشی از این عوامل ندارند. اما آیا این ساده‌سازی‌ها و چشم‌پوشی‌ها منجر به تولید نتایج قابل اعتماد و تکرارپذیر می‌شوند؟( لوزی و همکاران^[5]،2020).

چندین نکته کلیدی در این نظرسنجی نخست آنکه، مشابه نتایج نِیچِر، برداشت کلی در میان پژوهشگرانحسابداری وجود دارد که نسبت قابل توجهی از تحقیقات پیشین (یعنی ۵۰% نتایج منتشره یا بیشتر) (دقیقاً) تکرار نشده (53% پاسخ دهندگان) یا تکثیرپذیر نیستند (38% پاسخ دهندگان). دوم، اکثریت پاسخ دهندگان (69%) با شرایطی مواجه شدند که قادر به بازآفرینی کار دیگران نبودند، اگر چه تنها ۶% ضمن تلاش، نتوانستند یافته­های مربوطه را تکرار نمایند. سوم، پاسخ دهندگان اظهار نمودند که ناتوانی در تکرار نتایج، سودمندی یافته­های تحقیق را به صورت معنی­داری کاهش می­دهد اما به ندرت تلاشی را برای اتتشار نتایج تکرارناپذیر در صورت تشخیص، انجام دادند. چهارم، اغلب تصور بر این است که نتایج تکرارناپذیر نتیجة فشار وارده برای انتشار و گرایش پژوهشگران برای گزارش گزینشی نتایج می­باشد. تجزیه و تحلیل آماری و طرح تحقیقاتی ضعیف و نیز داده­های اختصاصی از عوامل نقش‌آفرین محسوب می­شوند. پنجم، پاسخ دهندگان بر این باورند که شیوه های بهبود تکرار ناپذیری عبارتند از: ایجاد مشوق (حرفه­ای) برای بازآفرینی کار دیگران و استانداردهای پیشرفته برای امکان‌پذیر نمودن تکرار. نمونه هایی از این دست عبارتند از: انتشار اجباری کُد و داده­ها، گزارش تجزیه و تحلیل حساسیت و نتایج اضافی به صورت آنلاین یا پیش‌نویسی پروتکل های تحقیقاتی.

از آنجایی که اصطلاح تکرارناپذیری و تکرارپذیری اغلب در حوزه های مختلف به صورتی متفاوت و حتی در برخی موارد به جای یکدیگر استفاده می­شوند، تکرارناپذیری و تکرارپذیری را بدین صورت تعریف می­شوند: هنگامی مطالعه را تکثیرپذیر (یا تکرارپذیری) لحاظ می­کنیم که یافته­های آن در شرایط مشابه تایید گردند (این شرایط ممکن است با تغییرات جزئی اما معقولی در روش، نمونه یا دوره زمانی همراه باشد). در مقابل، هنگامی مطالعه تکراری (یا تکرارناپذیری) شمرده می­شود که با استفاده از مجموعه داده­ها و روش­های زیربنایی مشابه دقیقاً تکرار گردد.نتایج نظرسنجی نشان دهنده تکرار ناپذیری گسترده ادراکی تحقیقات حسابداری هستند ، به باور ما چندین دلالت در این زمینه وجود دارند. اول اینکه در صورتی که مقالات بر اساس مبانی تحقیقات قبلی با اعتبار مشکوک یا تکرار ناپذیری گسترده قرار بگیرند، باعث پیشرفت تحقیقات به صورت محدود خواهد شد. در صورتی که ناتوانی در بازتولید عمومی بشود، محققان بعدی اطلاعات بیشتری خواهند داشت و در تخصیص زمان و تلاش شان در حوزه­های مختلف به آنها توجه می­کنند(نمازی وهمکاران،1396).

دوم، در صورتی که طیف گسترده ای از نتایج تحقیقات قبلی فاقد اعتبار باشند، درستی مطالعات و احتمالاً کل این حوزه با چالش روبرو می­شود. بدین ترتیب ارتباط کاربردی برای سیاست­گذاری، مقررات، استانداردگذاری و تصمیم­گیری مدیریتی نیز محدود می­شود. علاوه بر این، سازمانهای نظارتی همچون هیئت استانداردهای حسابداری مالی یا کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا ، معمولاً ورودی های دانشگاهی را نسبت به موضوعات و سوالات خاصی مطالبه می کنند و مطالعات مرتبط در این زمینه ها بشدت محدود هستند. خاص بودن یک موضوع، تعداد مقالات مرتبط را کاهش می دهد و به طبع نتایج تکرار ناپذیر پوشش داده نمی شوند. به بیان کُلی­تر، تعداد کم پژوهش­ها و دغدغه ناشی از آن راجع به اعتبار نتایج ، موانع اصلی پیش روی سیاست­گذاران برای دنبال کردن مقررات مبتنی بر شواهد (یا حاوی اطلاعات شواهد) هستند (لوز، 2018).

سوم، حتی در مواقعی که ادراکات مستند به صورت دقیق منعکس کننده تکرار ناپذیری در عمل باشند، ادراکات خودشان مهم هستند. به عنوان مثال، اگر محققان جوان (مطابق پیش بینی نظرسنجی ما) ، تکرار ناپذیری را اجتناب ناپذیر بدانند، آنگاه احتمال تشخیص و گزارش ضعیف است. مشوق­های انتشار برای دریافت جایگاه مطلوبتر بالا هستند (و به نتایج جدیدی نیاز دارند) ، سایر محققان مرزهای فعلی را به سمت جلو سوق می­دهند (علی الخصوص مرزهای موجود در مجموعه مقایسه ای). در این شرایط، مشکلات مشوق­های نامطلوب بوسیله باورها ایجاد و تقویت می­شوند. نتایج این نظرسنجی جنبه­ای محوری برای تکرار ناپذیری دارند. چنین نتایجی دلالت­های معناداری را برای فرهنگ کلی تحقیقات در این شاخه علمی دارند(لوز، 2018).

تحليل محتواي توليدات علمي، دسته­بندي موضوعي آنها و شناخت نوع مطالب منتشرشده در نشريه­هاي تخصصي براي دسترسي سريع و آسان به اطلاعات، ضروري است. پژوهش­هايي كه در كشور با روش تحليل محتوا انجام شده است، بيشتر بر مطالعات علوم اجتماعي مانند تحليل محتواي كتاب­هاي درسي و روزنامه­ها تمركز دارد و در حوزة حسابداري توجه چنداني به آن نشده است. از سوي ديگر، تاكنون هيچ مطالعة دانشگاهي براي تحليل محتواي مقاله­هاي منتشرشده در حوزة تحقيقات حسابداری و حسابرسي صورت نگرفته است. زماني مي­توان به ارزيابي دقيق، مناسب و جامعي از فعاليت­هاي علمي نشريه­ها پرداخت كه در مرحلة نخست تصويري روشن و شفافی نسبت به گرايش­هاي پژوهشي منتشرشده در نشريه­ها ايجاد كرد(ساعی وهمکاران ،1394).

با توجه به مطالب ارائه شده ، این پژوهش به دنبال یافتن پاسخی به سئوال زیر می باشد آیا تکرارپذیری در پژوهش­های حسابداری منتشر شده در مجلات حسابداری ایرانی وجود دارد؟